Pradziadek Stanisław Wojciechowski

Urodzony 15 marca 1869 roku w Kaliszu, zmarł 9 kwietnia 1953 roku
w Gołąbkach koło Warszawy, dziś w granicach dzielnicy Ursus m.st. Warszawy. Polski polityk, prezydent Rzeczypospolitej Polskiej.

W młodości działacz ruchu robotniczego, od 1890 roku w Związku Młodzieży Polskiej „Zet”, od 1891 roku w Zjednoczeniu Robotniczym. Uczestnik zjazdu założycielskiego Polskiej Partii Socjalistycznej (PPS) w Paryżu (1892 r.) i I Zjazdu tej partii w Wilnie (1893 r.). W 1905 roku wycofał się z działalności partyjnej i zerwał z PPS.

W 1906 roku współzałożyciel Towarzystwa Kooperatystów w Warszawie i czasopisma spółdzielczego „Społem”, którego był redaktorem w latach 1906 - 1915. W 1915 roku wraz z Centralnym Komitetem Obywatelskim ewakuował się do Rosji, gdzie po rewolucji lutowej, w 1917 roku stanął na czele rady Polskiego Zjednoczenia Międzypartyjnego w Moskwie. Po odzyskaniu niepodległości, w latach 1919 – 1920 był ministrem spraw wewnętrznych. Od 1920 roku - członek Polskiego Stronnictwa Ludowego „Piast”.

20 grudnia 1922 roku został wybrany na drugiego Prezydenta RP. W jedynym głosowaniu Zgromadzenia Narodowego stosunkiem głosów 298 do 221 pokonał ówczesnego Prezesa Polskiej Akademii Umiejętności Kazimierza Morawskiego. Urząd sprawował od 22 grudnia 1922 roku do 15 maja 1926 roku, kiedy to w wyniku majowego zamachu stanu zrzekł się urzędu. Do czasu objęcia urzędu przez Ignacego Mościckiego obowiązki Prezydenta pełnił Marszałek Sejmu, Maciej Rataj.

Później był profesorem SGGW i prowadził od 1927 roku Spółdzielczy Instytut Naukowy.
Został pochowany w grobowcu rodzinnym na Powązkach.

Miał córkę Zofię, oraz syna Edmunda, adwokata. Zofia w 1927 roku poślubiła Władysława Jana Grabskiego. Edmunda w 1940r. aresztowało Gestapo w związku z jego odmową wydalenia z palestry adwokatów pochodzenia żydowskiego. Edmund znalazł się w pierwszym transporcie z Warszawy do obozu Auschwitz, gdzie zmarł w 1941 r.

Pradziadek Władysław Grabski

Urodzony 7 lipca 1874 roku w Borowie nad Bzurą, zmarł 1 marca 1938 roku w Warszawie. Polityk narodowej demokracji, ekonomista i historyk. Znany powszechnie jako autor reformy walutowej, rektor SGGW.

Był synem ziemianina Feliksa i Stanisławy Mittelstaedt. Prawdopodobnie w 1902 roku ożenił się z Katarzyną Lewandowską (1879 -1946), z którą miał 4 synów: Wacława (1900 - 1916), Władysława Jana (21 października 1901 - 3 listopada 1970) dziadka Małgorzaty Kidawy Błońskiej; Zdzisława (zm. w 1973 r.), Andrzeja Kazimierza (1908 - 1965). Większość członków rodziny Grabskich - w tym sam Władysław Grabski - jest pochowanych na warszawskich Powązkach.

Młodość

W młodości związany z ruchem socjalistycznym. W latach 1892-1897 studiował nauki polityczne i historię w Paryżu (na Sorbonie), później zaś nauki rolnicze w Halle. Po powrocie osiadł w rodzinnym majątku w Borowie. Prowadził działalność gospodarczo-społeczną i naukową, zajmując się głównie tematyką wiejską. Był trzykrotnie posłem do rosyjskiej Dumy, w latach 1905-1912 z ramienia Narodowej Demokracji. Działał potem w Centralnym Towarzystwie Rolniczym, był jego wiceprezesem. Od 1904 do 1922 roku związany z obozem narodowym. W latach 1914-1915 prezes Centralnego Komitetu Obywatelskiego, kierując jego działalnością w Rosji w latach 1915-1918.

Kariera polityczna

Pod koniec I wojny światowej był uwięziony przez Niemców. W 1918 r. objął funkcję ministra rolnictwa w gabinecie Józefa Świeżyńskiego, lecz tylko na 13 dni. W roku 1919 był posłem na Sejm z ramienia Związku Ludowo-Narodowego, a Premierem Rządu Rzeczypospolitej od 23 czerwca do 24 lipca 1920 roku oraz od 19 grudnia 1923 do 13 listopada 1925 roku (a także ministrem skarbu). Brał udział w konferencji w Spa w 1920 roku. Piastował te stanowiska w czasie wojny polsko-bolszewickiej, przede wszystkim w okresie sukcesów ofensywy Armii Czerwonej.

Reformy

Był głównym twórcą i realizatorem tzw. "planu stabilizacyjnego", który polegał na reformie skarbu i waluty. W 1920 roku doprowadził do powstania prywatnego, niezależnego od państwa, Banku Polskiego. W rezultacie reform w 1924 roku możliwa stała się wymiana starej waluty marki polskiej na złotego w relacji 1,8 mln marek polskich:1 złotego. Plan doprowadził do zwalczenia hiperinflacji. Dziełem Grabskiego było opracowanie planu reformy rolnej, przyjętej przez Sejm. W 1924 roku z jego inicjatywy utworzono Bank Gospodarstwa Krajowego. Po podaniu się do dymisji w roku 1925 nie odgrywał roli politycznej i zajął się pracą naukową w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. Był rektorem tej uczelni w latach 1926-1928. W roku 1936 założył Instytut Socjologii Wsi. Był prezesem Towarzystwa Ekonomistów i Statystyków Polskich.

Dziadek Władysław Jan Grabski

Żył w latach 1901-1970. Pisarz katolicki, autor popularnych przed wojną powieści, poeta, publicysta. Studiował ekonomię i prawo na Uniwersytecie Warszawskim, w latach 1924-1926 historię na paryskiej Sorbonie. Doktoryzował się na Uniwersytecie Warszawskim w 1927r.

W lipcu 1920 roku w czasie wojny z bolszewikami zaciągnął się ochotniczo do wojska, służył w 214 Pułku Ułanów Armii Ochotniczej pod Warszawą, a później na Litwie. 19 lat później, we wrześniu 1939 również ochotniczo zgłosił się z własnym chevroletem do wojska. Jako st. sierżant Pułku Zbornego Chełm brał udział w boju pod Tarnawatką. Ogarnięty przez Armię Czerwoną pod Kamionką Strumiłową uniknął internowania i powrócił do Grabkowa

Debiutował jako poeta tomikiem Rosja. Obrazy i myśli wierszem (1923). Na jego dorobek składają się powieści polityczno-społeczne, oceniające krytycznie polską rzeczywistość od zamachu majowego : trylogia Bracia (1934), Kłamstwo (1935), Na krawędzi (1936). W cyklu W cieniu kolegiaty (1939) i Konfesjonał (1948) nawiązał do nurtu literatury katolickiej we Francji.

Pisał także współczesne powieści obyczajowo-psychologiczne: Poufny dziennik Dominika Pola (cz. 1-2, 1962-1963), Ślepy start (1966). Największą popularność przyniosły mu powieści historyczne z okresu piastowskiego Saga o Jarlu Broniszu , Rapsodia świdnicka (tom 1-2, 1955). Jest autorem wspomnieniowej książki Blizny dzieciństwa (1971) oraz literatury popularnonaukowej m.in. informatora Dwieście miast wraca do Polski. Otrzymał wyróżnienia literackie nagrody m.in. Episkopatu Polski w 1949 roku.

Babcia Zofia Wojciechowska-Grabska

Urodziła się w 1905 roku w Anglii, zmarła 1992 roku w Grabkowie. Absolwentka ASP w Warszawie (1930), uczennica prof. T. Pruszkowskiego, malarka. Specjalizowała się w malarstwie kościelnym: przeszło sto obrazów (z zasady nie sygnowanych) znajduje się w kilkudziesięciu kościołach całej Polski, tworzyła też portrety, kwiaty i pejzaże.

W trudnych latach 1952-1956, gdy jej mąż z powodu zapisu cenzury pozbawiony był możliwości zarobkowania, jej praca stanowiła podstawę utrzymania licznej rodziny. Tworzyła do ostatnich miesięcy swojego życia, malując codziennie, nawet gdy już nie mogła się sprawnie poruszać, a wzrok ją zawodził.

Bardzo wrażliwa na ludzkie cierpienia i nieszczęście, zawsze aktywnie wspierała potrzebujących.

Rodzice

Maciej-Władysław Grabski

Urodził się w 1934 roku w Grabkowie. Absolwent (1960 r.) Politechniki Warszawskiej i profesor tej uczelni. Zajmował się nauką o materiałach i inżynierią materiałową, najważniejsze publikacje dotyczyły wpływu mikrostruktury metali na ich właściwości. Doktorat uzyskał w 1967, profesorem zwyczajnym został w 1989 r. W latach 1969-1970 odbył staż na Uniwersytecie w Cambridge (Wielka Brytania).

Był wieloletnim kierownikiem Zakładu Podstaw Nauki o Materiałach, a w latach 1981-1987 pełnił z wyboru funkcje dyrektora Instytutu Inżynierii Materiałowej. Po 1989 roku działał w różnych organach odpowiedzialnych za naukę w Polsce. Już po przejściu na emeryturę był Prezesem Zarządu Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej (1992-2005). Od lat zajmuje się też problemami etyki w badaniach naukowych. I tak w 2000 roku został powołany w skład Zespołu ds. Etyki w Nauce przy Ministrze Nauki, któremu przewodniczy od 2004 roku.

Jest członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, Polskiej Akademii Nauk oraz Towarzystwa Popierania i Krzewienia Nauk. Odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim OOP (2005) oraz Wielkim Krzyżem Zasługi Orderu Zasługi RFN (2005). Otrzymał doktorat h.c Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie oraz Politechniki Warszawskiej.

Helena Nowakowska

W młodości uprawiała szermierkę, w 1953 była klubowa Mistrzyni Polski we florecie. Jej ojciec, Władysław był inspektorem nadzoru budowlanego. W 1939 roku został odznaczony przez prezydenta Starzyńskiego Krzyżem Walecznych za Obronę Warszawy.